fb

Η ΜΑΥΡΙΤΑΝΙΑ μέσα από τα μάτια του ταξιδιώτη…

«Την Μαυριτανία την αδικείς αν προσπαθήσεις να την περιγράψεις. Την Μαυριτανία πρέπει να την βιώσεις. Χώρα γλυκόπικρη, με τις δυσκολίες και τις ομορφιές της, σαν το τσάι που σου σερβίρουν στις σκηνές για καλωσόρισμα, με το ίδιο ποτήρι να περνά από χέρι σε χέρι σε τρεις γύρους. Το τσάι στον πρώτο γύρο πικρό σαν την ζωή, γλυκό στον δεύτερο σαν τον θάνατο και πιο γλυκό στον τρίτο σαν την αγάπη! Οι άνθρωποι φιλόξενοι, ήρεμοι, φιλικοί έχουν αναπτύξει μια στωικότητα που αγγίζει τη σοφία προκειμένου να αντέξουν τις καθημερινές δυσκολίες.
Κοιμηθήκαμε σε οάσεις, φυσικά σε αχυρένιες καλύβες. Το βράδυ μας «επισκέφθηκαν» τσακάλια όπου φρόντισαν να αφήσουν το επισκεπτήριό τους, τα ίχνη από τις πατημασιές τους
Συναντήσαμε κοιλάδες, φαράγγια μεγάλου βάθους, προϊόντα της διαβρωτικής διεργασίας του ανέμου και του νερού.
Όσο προχωρούσαμε η φύση μάς προετοίμαζε για την μεγάλη συνάντηση. Το πόδι άρχιζε να βουλιάζει στην αρχή ελαφρά στην άμμο. Φθάσαμε στο Cinguetti, την αποκαλούμενη πόλη-φάντασμα καθώς βρίσκεται θαμμένη 2,5μ. μέσα στην άμμο που την κατάπιε.  Την περίοδο της ακμής της ήταν η 7η μεγαλύτερη Ισλαμική πόλη μετά την Μέκκα. Τόπος συνάντησης καραβανιών και προσκυνητών από την Δ. Αφρική, αναπτύχθηκε ως πόλη των γραμμάτων με θεολογικές σχολές, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες μια από τις οποίες επισκεφθήκαμε. Στην είσοδο μας περίμενε ένας θυμόσοφος, προικισμένος με χιούμορ, Μαυριτανός κρατώντας ένα πελώριο ιδιόμορφο ξύλινο κλειδί, που τελούσε χρέη φύλακα, ξεναγού σε άπταιστα γαλλικά, και αναπαλαιωτή. Στη  συγκεκριμένη βιβλιοθήκη φιλοξενούνται 3.000 παλαιά χειρόγραφα, ορισμένα του 15ου αιώνα, παλιά Κοράνια γραμμένα πάνω σε δέρμα αντιλόπης που έχουν συντηρηθεί όχι τόσο χάριν της τεχνογνωσίας όσο του ξηρού κλίματος. Η πόλη τώρα βρίσκεται υπό την αιγίδα της UNESCO που έχει ξεθάψει ένα μικρό τμήμα της για να βλέπει ο επισκέπτης που βρισκόταν παλιά.
Εντύπωση μας έκανε ότι τους διάσπαρτους στην έρημο καταυλισμούς επισκέπτονται περιπλανώμενοι κήρυκες, λόγιοι, ποιητές που διδάσκουν το κοράνι και μεταδίδουν τις γνώσεις τους. Την επομένη έφθασε η πολυπόθητη στιγμή. Μπήκαμε στην έρημο! Μεγάλη η συγκίνηση!...
Σαχάρα στην γλώσσα των Βερβέρων σημαίνει «έκταση με χρώμα ξανθό» που όμως έτσι όπως λούζεται με το φως του ήλιου φαντάζει σαν μια ροζ απεραντοσύνη που σου κόβει την ανάσα. Την αποκαλούμε έρημο όμως με λίγη παρατηρητικότητα παντού γύρω υπάρχουν πατημασιές και ίχνη από αθέατη ζωή. Με την βοήθεια των ντόπιων συνοδών γίναμε και εμείς ιχνηλάτες. Το σούρουπο ο ουρανός λες και πυρπολείται βάφοντας το τοπίο ακόμα πιο ροζ.
Το βράδυ μετά το δείπνο, παρ’όλο το κρύο που φέρνει η νύχτα, καθίσαμε πάνω στην άμμο γύρω από την φωτιά παρέα με τους ξεναγούς και τους συνοδούς μας και αρχίσαμε το τραγούδι. Ένα εκείνοι, ένα εμείς. Σιγά-σιγά όμως η έρημος σου επιβάλλει τους δικούς της κανόνες που ζητά σιωπή, μια εκκωφαντική σιωπή όπου δεν ακούγεται απολύτως τίποτε μόνο το σούρσιμο της άμμου όπως την κυλά και τη ρυτιδιάζει το αεράκι και από μακριά τις κραυγές των τσακαλιών. Αρχίσαμε να μιμούμαστε τις φωνές τους και μας απαντούσαν! Και μετά είναι ο ουρανός, τόσο πεντακάθαρος. Στο απόλυτο σκοτάδι τα άστρα φαντάζουν τόσο χαμηλά που νομίζεις ότι θα τα πιάσεις!
Στην έρημο η ζωή είναι δύσκολη. Τα φάρμακα είναι από δυσεύρετα μέχρι ανύπαρκτα. Ο μέσος όρος ζωής φθάνει τα 40-45έτη για τους άνδρες τα 48 για τις γυναίκες. Οι πρώτες ύλες σπανίζουν γι’αυτό τίποτα δεν χαμένο.  Τα περιττώματα της καμήλας χρησιμεύουν για καύσιμα, αποξηραμένα για δομικό υλικό, σε σβώλους για παιχνίδι των παιδιών. Κι΄όμως πουθενά δεν συναντήσαμε επαίτες. Όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν πουλώντας κάτι όσο απλοικό κι΄αν φαντάζει για το δικό μας δυτικό γούστο. Ένα μαγνητάκι γυρεύαμε για ενθύμιο. Πολυτέλεια, άγνωστο. Αυτοσχεδιάσαμε κολώντας ένα μαγνήτη σε μια πλαστικοποιημένη φωτογραφία.
Επόμενος σταθμός η πόλις Ατάρ, μια περιοχή με βουνά και φαράγγια σχεδόν στο κέντρο της Μαυριτανικής επικράτειας. Είδαμε σπηλιές με τοιχογραφίες 6000 ετών, ένα παλιό κτίριο της λεγεώνας των ξένων, μια απομίμηση του Fort Sagan για τις ανάγκες μιας ταινίας που γυρίστηκε εδώ και το αυθεντικό βρίσκεται στο Αλγέρι, και κτίρια σε καθαρά Μαυριτανική αρχιτεκτονική.
Γι’ αυτό  το ταξίδι χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός, επίγνωση του τι θα συναντήσεις και ομοψυχία στην ομάδα. Μόνο αν είσαι ταξιδευτής έτοιμος να ζήσεις την περιπέτεια, θα την απολαύσεις και αυτή θα σε αποζημιώσει με αξέχαστες εμπειρίες.

από την Αλίκη Παπαηλιού


Την εμπειρία αυτή θα τη ζήσετε με το Versus

Δείτε και άλλες εμπειρίες